اين نامه را فقط خواهران بخوانند

اين نامه را فقط خواهران بخوانند

ما با هم سال‌هايي را پشت سر گذاشتيم كه در عين ناگواري گواراترين دوران زندگيمان به شمار مي‌رود و هر لحظه كه از زندگيمان مي‌گذشت‌، احساس نياز بيشتري نسبت به تو پيدا مي‌كردم‌. ولي هميشه با خودم مبارزه مي‌كردم كه مبادا دوست داشتن تو در من حالتي بوجود بياورد كه مرا از مسيرم و از هدفم دور كند و در اين راه با ياري خدا و همكاري تو موفق شدم كه هدفم را دنبال كنم و اكنون هم‌، كه در راه رسيدن به انجام هدف مقدسم هستم‌، بيشتر خوشحالم كه تو براي من علاوه بر اينكه مانعي نيستي‌، بلكه مشوق من هم شدي و اميدوارم كه خدا به تو عزت بدهد و تو را ياري بدهد كه در حق فرزندانم هم آنچنانكه تا به حال محبت كردي محبت نمايي و با اتكال به خداوند تبارك و تعالي در تعليم و راهنمايي آنها براي درك مفاهيم قرآني سعي و كوشش فراوان نمايي و به آنها بفهماني كه پدرشان در راه چه هدفي مبارزه كرد و جنگيد و... و به آنها بگو كه پدرشان در اين راه با افتخار قدم نهاد و با افتخار آنرا دنبال كرد.

سعي‌كن كه از همان كودكي آنها را با نماز آشنا كني و تو خودت هم بدان كه اگر در خانه‌اي نماز نباشد هيچ چيز نيست و نور حق و بركت و سعادت از آن خانه خواهد رفت‌. از تجملات زندگي آنچنانكه تا به‌حال پرهيز كرده‌اي پرهيزكن‌. هرچه ساده‌تر زندگي كني‌، گرفتاريت كمتر خواهد شد.

به فرزندانم حجاب را بياموز آنچنانكه خودت آموختي‌، حجاب چشم‌، حجاب زبان‌، حجاب گوش‌، حجاب دست‌ها و حجاب پاها. بدان كه حجاب ابعاد گسترده‌اي دارد كه در بعضي از اين ابعاد زن و مرد مشترك هستند و در بعضي هم نيستند مانند حجابي كه مخصوص خانم‌هاست‌. محبوبم‌، از هيچ چيز نترس جز خداي تبارك و تعالي‌. چون هيچ عاملي نيست كه حقيقتا قابل ترسيدن باشد مگر اينكه انسان در خود تلقين كند. وقتي كاملا به خداوند تبارك و تعالي تكيه كردي آنوقت خواهي فهميد.

به فرزندانم بياموز كه مبادا در زندگيشان پول‌، ثروت‌، شهوت‌، زرق و برق زيبا و مقام و شهرت نقش تعيين كننده داشته باشد كه همه اين‌ها دام شيطان است‌. اگر كنترل نشود انسان‌ها را به سقوط خواهد كشيد.

محبوبم باز بر اين تكيه مي‌كنم كه تا مطلبي برايت ثابت نشده از كسي قبول مكن‌، حتي اگر پدر و مادرت باشند. چون زود باوري زندگي خيلي‌ها را به نابودي كشانده‌. در برابر مشكلات با پروردگار توانا توكل كن و استوار باش كه حتما پيروز خواهي شد. قرآن را باز كن و حتما معني سوره‌نسأ را بخوان كه برايت خيلي مفيد است‌. بدان كه هميشه تصورات بد نسبت به يك انسان از نحوه رفتار و كردار آن انسان سرچشمه مي‌گيرد و تو سعي كن كه در برخورد با مردم‌، مخصوصا مردم نامحرم به نحوي رفتار كني كه به جاي اينكه گمان بدي نسبت به تو پيدا كند حسن احترام آنها برانگيخته شود. آنچنانكه تا به حال رفتار كردي‌. يعني حجاب را به معني كامل بكار ببري حتي در حياط منزل و من به‌اين عمل تو اطمينان دارم‌.

ترا دوست دارم چون دوست داشتني هستي و به تو اعتماد دارم چون قابل اعتمادي و به تو احترام مي‌گذارم چون محترمي‌. چون مادر فرزندانم هستي و چون يار و غمخوارم هستي‌، چون همسرم هستي‌. از دور با يادهايت هميشه دلشادم و از دور نه چندان دور كه حتي برايم ضخامت تار مويي هم نهايت دوري است صورت فرزندانم را مي‌بوسم‌. از قول من به مادرم سلام برسان و بگو كه نگران نباشد و به همه دوستان و آشنايان هم سلام برسان‌. فرزندانم را به تو و تورا و فرزندانم را به خداوند تبارك و تعالي مي‌سپارم‌.

قربانت رضا
9/9/59

نامه شهيد عليرضا نوري‌، قائم‌مقام لشكر 27 محمد رسول‌الله‌(ص‌) به نقل از ماهنامه‌عاشورا

+ نوشته شده در پنجشنبه سی و یکم فروردین ۱۳۹۱ ساعت 22:0 توسط رضا صانعی |

چرا نا امیدی؟! به زندگی لبخند بزن ۳

توسط ذوالقرنین | پست شده در: ۱۳۹۰/۰۸/۰۵ ۳ دیدگاه

سلام به سایت یعلمون خوش آمدید

آیا شما هم از عدم توانائی، در رسیدن به آرزوهایتان رنج می برید؟ پس چرا به نوشتن برنامه‌ای جامع و صحیح برای امور روزمره و سر تاسر زندگیتان دست بکار نمی شوید؟

هدف زندگی

همانطور که می دانید این مقاله در ادامه سلسله مقالات زیر موضوع با تیتر چرا نا امیدی؟! به زندگی لبخند بزن می باشد. در قسمت سوم این مقاله که تقدیم حضورتان می شود به مسئله بسیار مهم هدف در زندگی و برنامه ریزی صحیح در این جهت خواهیم پرداخت، زندگی در ذات خود دارای هدف می باشد و آیا اینکه ما در به ظهور رساندن این هدف مستتر در هسته زندگی چگونه باید عمل کنیم در ادامه به آن خواهیم پرداخت.

یک از علتهای نا امیدی و یأس در زندگی نداشتن هدف می باشد چون اگر کسی در زندگی دارای هدف نباشد سرگشته و حیران خواهد بود چون داشتن هدف در زندگی باعث نظم در امور و سر وسامان گرفتن کارها می شود و وقتی که در زندگی رزمره انسان نظم و ترتیب حاکم باشد انسان کمتر دچار ناامیدی می‌شود.

پس داشتن هدف و برنامه در زندگی عامل آرامش فکر و روان و شادی در زندگی خواهد بود. در حالیکه بیشتر نا امیدیها و نگاهای تاریک و بدبینانه به زندگی در اثر نداشتن برنامه و هدف روشن در زندگی می باشد که باعث سردرگمی و افسردگی می‌شود و به ما اجازه لبخند زدن به زندگی را نمی دهد.

داشتن هدف و در راستای رسیدن به آن، داشتن برنامه صحیح در زندگی باعث سعادتمندی و نیکبختی انسان می‌شود، چرا که با ترسیم دورنمای زندگی، انسان با آرامش خاطر و خیال بهتری می تواند به زندگی خویش بپردازد و با انگیزه و پتناسیل بیشتری برای رسیدن به دورنمای ترسیم شده در زندگی به اهدافش برسد و بدترین حالت زمانیست که انسان در زندگی بلاتکلیف و سرگردان باشد و هیچ برنامه ای برای آینده خویش نداشته باشد. چون خداوند متعال همه موجودات را بر اساس هدف والائی خلق کرده است و در همین رابطه مولا امام علی علیه اسلام چنین می فرمایند که: فما خلق امرؤ عبثا;[۱] کسی بدون هدف [و بیهوده آفریده نشده است] .»

پس انسانی که بخاطر هدفی خاص آفریده شده او هم باید در زندگی هدف داشته باشد چون در این عمر چند روزه دنیا داشتن آرزوهای بلند و متعدد و رسیدن به همه انها محال و دست نیافتنی است و بدین خاطر ما باید با گزینش بهترین این آرزو و اهداف که هم سعادت اخروی ما در آن باشد و هم خیر دنیا دست بزنیم و از اجرای برنامه های محتلف و کارهای زیاد و نامربوط در زندگی پرهیز کنیم من اوما الی متفاوت خذلته الحیل[۲] :کسی که به کارهای مختلف بپردازد، نقشه ها [و پیش بینیهایش] به جایی نمی رسد .»

و اگر هم به این امر نایل بیاید کارهای مهمتری را ضایع خواهد کرد همانطوری که در کلام امیر مومنان می باشد که می فرمایند: من اشتغل بغیر المهم ضیع الاهم[۳]: کسی که به امور غیر مهم بپردازد، مسائل مهم تر را ضایع می سازد. پس بعد از هدف گذاری باییستی به امر مهمتری که باعث رسیدن به هدف می شود بپردازیم و آن چیزی نیست جز داشتن برنامه صحیح و مدون که چراغ راه ما در رسیدن به آرزو و اهدافمان خواهد شد.

چرا برای رسیدن به آرزو و اهداف خود حداکثر توانایی‌تان را با ایجاد یک نقشه راه و ترسیم دورنما و اجرای یک برنامه منظم بکار نمی گیرید؟ در حالیکه برنامه‌ای که ترسیم می شود از مجموع اهداف فعلی شما و اهدافی که بایستی در آینده آنها را دنبال کنید تشکیل می شود. و همچنین تعیین زمان مورد نیاز برای اجرائی کردن برنامه هائی که دنبال کردن آنها موجب رسیدن شما به آرزو و اهدافتان می شود.

شاید این سوال به ذهن شما خطور کندکه فایده برنامه ریزی برای رسیدن به آرزو و هدف در زندگی چیست؟من جواب این پرسش رو با طرح چند تا سوال خدمتتون عرض می کنم.

آیا شما می توانیید برنامه سفر زیارتی یا سیاحتی که برای خود و یا خانوادتون در تدارک دیده‌اید، بدون هیچ راهنما و یا کمکی به ای سفر بروید؟

آیا شما می توانید یک فن یا هنری را بدون استاد و یا راهنمای زبردست فرا بگیرید؟

و خیلی آیاهای دیگر که برای رسیدن به نتیجه مطلوب در همه این موارد نیاز به برنامه ریزی می باشد و داشتن راهنما برای رسیده به نتیجه دلخواه الزامی می باشد. خب همه این موضوعات گفته شده و نشده جزئی و قسمتی از زندگی ما آدما را تشکیل داده‌اند، آیا ما برای خود زندگی که در برگیرنده همه اینها می باشد نباید هدف گذاری و برنامه ریزی صحیح داشته باشیم؟ چون اگر زندگی دارای هدف و برنامه‌ریزی صحیح و مدون نباشد آینده ای روشنی در انتظار ما نخواهد بود و به طریق اولی به آرزو و خواسته هایمان هم نخواهیم رسید.

این مقوله یعنی داشتن هدف در زندگی و امور آن و برنامه ریزی صحیح برای رسیدن به آن هدف یا اهداف یکی از بحث های مهم علم روانشناسی می باشد که ما به اختصار در این مقاله از آن صحبت می کنیم و صحبت بیشتر در این مورد را به مقاله و نوشته دیگر واگذار می کنیم. و این را بایستی یادآور شوم که هیچ کار و اموری در زندگی بدون برنامه ریزی فعالیتی کامل نخواهد بود.

البته باید خدمتتان عرض کنم که نباسیتی برای رسیده به هدف دست به هر برنامه و وسیله‌ای برای رسیدن به آن بزنیم چرا که هدف باعث توجیه شدن وسیله نمی شود و در همین زمینه امام علی علیه السلام فرموده‌اند: «ما ظفر من ظفر الاثم به ، و الغالب بالشر مغلوب[۴]. « کسى که گناه بر او پیروز شد، شکست مى خورد و کسى که از راه بدى بر دشمن ظفر یافت در واقع مغلوب است ».

داشتن برنامه در زندگی باعث می شود که از امور غیر مترقبه ای که باعث تغییر روند در برنامه زندگی می شود کاسته شود و با داشتن برنامه صحیح و جامعه حوادث و اتفاقات حادث شده در زندگی کمتر بتواند ما را از مسیر برنامه ریزی شده خارج سازد و یا باعث عدم موفقیت در زندگی و عقب افتادن امور روزمره زندگی شود.

پس با این تفاسیر؛ چرا شما برای زندگیتان برنامه ریزی نمی کنید؟ همین حالا دست به کار شوید و یک برنامه جامع و عملی را برای اهداف کوتاه مدت و بلند مدت زندگیتان ترسیم کنید، البته این نکته مهم و حیاتی را هم نباید از ذهن دور نگه دارید که زندگی دنیوی محل آزمایش و سنجش اعمال ماست و کارنامه قبولی یا مردودی را در دنیای دیگر خواهیم گرفت پس سعی کنیم در برنامه زندگی و روزمره‌مان اموری که باعث قبولی ما در اخرت می شود هم بگنجانیم که انشاءالله در جای خودش به این موضوع هم خواهیم پرداخت.

بزودی قسمت چهارم از این مقاله را خدمتتان تقدیم خواهیم کرد.

رونوشت برداشتن و انتشار این مطلب در وبلاگ و یا وب سایت دیگر با ذکر سایت یعلمون مانعی ندارد.

[1] نهج البلاغه، حکمت ۳۷۰ .

[۲] همان، حکمت ۴۰۳ .

[۳] غررالحکم، شماره ۱۰۹۴۴ .

[۴] نهج البلاغه، حکمت ۳۲۷ .

+ نوشته شده در پنجشنبه سی و یکم فروردین ۱۳۹۱ ساعت 21:45 توسط رضا صانعی |

نا امیدی چرا؟! به زندگی لبخند بزن (۲)

توسط ذوالقرنین | پست شده در: ۱۳۹۰/۰۸/۰۳ ۲ دیدگاه

سلام به سایت یعلمون خوش آمدید

دوستی با خدا و راه دریافت عشق او

آیا از فقدان عشق و محبت در زندگیتان رنج می برید؟

پس چرا به سراغ معشوق و عشق حقیقی نمی روید؟!

چرا به خداوند متوسل نمی شوید و به دنبال دریافت عشق او نیستید؟!

شاید این سوال برای شما پیش بیاید که چگونه عشق خدا را دریافت کنیم و به آن برسیم. شما در این دنیای مادی هم اگر بخواهید محبت، دوستی و عشق کسی را اصطلاحا مال خود کنید باید به او عشق بورزید و کاری کنید که خوشایند او باشد تا او هم دوستی و محبت خود را نثار شما کند، ولی خدواند همه مخلوقاتش را دوست دارد و البته در بین مخلوقاتش انسان را بخاطر اراده و اختیار و گنجینه مهمی که به وی ارزانی کرده یعنی عقل و تعقل به او عنایت خاصی دارد که در این بین به انسان موحد و کسی که با عمل صالح به او تقرب می جوید نگاه ویژه ای دارد و او را گرامی تر و بیشتر دوست دارد و این آیات مویّد حرف ماست که در قرآن کریم خداوند چنین می فرماید:

إنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ سَیَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمَنُ وُدًّا ^{(سوره: مریم آیه: ۹۶ )}« همانا کسانى که ایمان آورده و عمل‏هاى شایسته کرده‏اند، به زودى خداى رحمان براى آنها دوستى و محبتى (در دل‏هاى فرشتگان و مؤمنان در دنیا و آخرت) قرار مى‏دهد»

همانطوری که در سطور بالا خدمتتان نوشتم که خداوند همه مخلوقاتش را دوست دارد و در این بین همه انسان ها را هم دوست می دارد با این قول از خدا که می فرماید: وَلَقَدْ کَرَّمْنَا بَنِی آدَمَ ^{(سوره : الاسراء آیه : ۷۰)} : و به راستى ما فرزندان آدم را گرامى داشتیم.

و این می شود محبت فراگیر و عمومی خداوند نسبت به همه بندگانش و این دوست داشتن از ناحیه و جانب خداست که بدون قید و بند همه بندگانش را دوست دارد و البته یک نوع محبت ناب تر و ویژه تری هم دارد که شامل دسته خاصی از انسانها می شود که در آیه آیه: ۹۶ مریم گفتیم. و در آیه دیگر هم در رابطه با عزیز دردانه های خودش چنین می گوید: ان اکرمکم عندالله اتقاکم:همانا گرامی ترین شما نزد خداوند باتقواترین شماست.

پس خداوند همه خلقش را دوست دارد و این بنده خداست اگر بتواند بندگی او را بجا بیاورد خداوند هم به او عشق خواهد ورزید، پس برای بدست آوردن عشق خدا ما باید بسوی او حرکت کنیم، اول از هر چیزی کارهائی رو بایستی انجام بدهیم از قبیل اطاعت، عبادت خدا و تقوای الهی که ما را به دوستی و عشق خدا نزدیک می کند، پس هرگاه به محبت خداوند نزدیک شدی بدان که محبت مردم را هم توانسته ای نزدیک شوی و هرگاه از محبت و عشق خدا دور شدی از آنها هم دور خواهی شد. و تایید این مطلب حدیثی گوهر بار از رسول خداست.

رسول خدا پیامبر مصطفی ^{(صل الله علیه و آله و سلّم )} در این باره چنین می فرمایند: «إن الله إذا أحب عبداً دعا له جبریل، علیه السلام، فقال: إنی أحب فلانا فأحبه، قال: فیحبه جبریل، ثم ینادی فی السماء فیقول: إن الله یحب فلانا فأحبوه، فیحبه أهل السماء، قال: ثم یوضع له القبول فی الأرض، وإذا أبغض الله عبداً، دعا جبریل، فیقول: إنی أبغض فلانا فأبغضه، فیبغضه جبریل، ثم ینادی فی أهل السماء: إن الله یبغض فلاناً، فأبغضوه، قال: فیبغضونه، ثم توضع له البغضاء فی الأرض»[۱]

هنگامى که خداوند کسى از بندگانش را دوست دارد به فرشته بزرگش جبرئیل فرماید من فلان شخص را دوست دارم تو هم او را دوست بدار، جبرئیل او را دوست خواهد داشت، سپس در آسمانها ندا مى دهد که اى اهل آسمان ! خداوند فلان شخص را دوست دارد او را دوست دارید، و به دنبال آن همه اهل آسمان او را دوست می‌دارند، سپس پذیرش این محبت در زمین منعکس مى شود. و هنگامى که خداوند کسى را دشمن بدارد به جبرئیل مى گوید من از او متنفرم، او را دشمن بدار، جبرئیل او را دشمن می‌دارد، سپس در میان اهل آسمانها ندا مى دهد که خداوند از او متنفر است او را دشمن بدارید، همه اهل آسمانها از او متنفر می‌شوند، سپس انعکاس این تنفر در زمین خواهد بود.

.

بدرستیکه رسیدن به محبت مردم خیلی سخت و مشکل است و اگر شما بخواهید به دوستی و محبت یه نفر دست پیدا کنید بایستی تلاش بیشتری کنید تا بتوانید محبت او را بدست بیاورید و شاید بعد اینکه کلی به او محبت کردی ولی او حاضر نشود که با شما تبادل محبت و دوستی کند و این در حالیست که او بنده ای است از بندگان خدا که لا یملک من أمر نفسه شیئاً. و این خداوند است که اگر بخواهد بنده اش را عزیز همگان می کند.

اما دوستی و محبت خدا؛ خدواندی که رئوفست و رحیم وَدودست کریم، تنها با اطاعت و تهذیب شما بدست خواهد آمد در حالیکه مشتاقانه و مهذّبانه به سوی او گام بر می دارید.

رسول خدا ^{صلوات الله و سلامه علیه و آله} گفتند: « یقول الله عزوجل: من ذکرنی فی نفسه ذکرته فی نفسی ومن ذکرنی فی ملأ ذکرته فی ملأ خیر منه ».

هر که مرا در پپش خود یاد کند، او را در پیش خود یاد کنم‌، و هر که مرا در میان گروهی یاد کند، او را در میان گروهی بهتر از آن یاد کنم‌.

بزودی قسمت سوم از این مقاله را خدمتتان تقدیم خواهیم کرد.

رونوشت برداشتن و انتشار این مطلب در وبلاگ و یا وب سایت دیگر با ذکر سایت یعلمون مانعی ندارد.

[1] تفسیر فی ظلال جلد پنجم صفحه ۴۵۴ از «احمد» و «مسلم» و «بخاری» نقل شده

+ نوشته شده در پنجشنبه سی و یکم فروردین ۱۳۹۱ ساعت 21:43 توسط رضا صانعی |

اصالت های سه گانه قرآن مجید

توسط ذوالقرنین | پست شده در: ۱۳۹۰/۰۸/۲۱ ۱ دیدگاه

سلام به سایت یعلمون خوش آمدید

اصالت های سه گانه قرآن

مطالعه پیرامون قرآن ما را با سه گونه اصالت در ارتباط با کتاب خدا آشنا می سازد:

اصالت نخست: اصالت انتساب است. یعنی بدون این‌که نیازمند بررسی نخسه های قدیمی باشیم، مطمئن هستیم آنچه که امروز به عنوان قرآن مجید تلاوت می شود، عینا همان کتابی که بر محمّد بن عبدالله- درود و سلام خدا بر او و خاندان او باد- نازل شده است.

اصالت دوم: اصالت محتوا می باشد. یعنی معارف قرآنی هیچ وجه گرفته شده از جائی نبوده (به قول امروزیها کپی پیست نشده )، بلکه خود نوعا پدید آورنده و ارائه کننده آموزش های نو و بی سابقه بوده است.

اصالت سوم: اصالت الهی آن است. به ای معنا که این معارف همگی از فراسوی افق های ذهنی و فکری رسول اکرم- صل الله علیه و آله- نشأت گرفته و جاری شده است و ایشان در این خصوص هیچ نقشی جز رساننده این پیام نداشته اند.۱

۱- برگرفته شده از کتاب پرسش و پاسخ های پیرامون معارف و مفاهایم قرآن – نویسنده اروی قصیر قلیط؛ مترجم اثر: غلام رضا نوعی، مهدی برومند

+ نوشته شده در پنجشنبه سی و یکم فروردین ۱۳۹۱ ساعت 21:40 توسط رضا صانعی |

علم واقعی چیست؟ و عالمان واقعی چه کسانی هستند؟

توسط ذوالقرنین | پست شده در: ۱۳۹۰/۰۷/۱۵ ۱۳ دیدگاه

سلام به سایت یعلمون خوش آمدید

قبل از آغاز و خواندن این مطلب لازم است که درباره فلسفه وجودی این سایت اشاراتی داشته باشم، شاید تا بحال از اسم سایت (یعلمون) پی به مسمای آن برده باشید ولی خب بهتر است که در این باره به اختصار نکاتی را در مقدمه این مطلب یادآور حضور مبارکتان شوم.

در ابتدا بایستی بگویم که این سایت پیرامون موضوعاتی که دارای اهمیت ویژه ای و نوشتن پیرامون آنها باعث روشنگری و یا رفع مشکلی یا بیان دقدقه ای می باشد از قبیل موضوعات اجتماعی، سیاسی و علمی و مذهبی و … قلم خواهد زد ولی وظیفه و هدف اولیه خویش را که اسم سایت هم الهام گرفته از آن می باشد قلم زدن پیرامون مسائل دینی، مذهبی و مباحثی که باعث شناخت بیشتر ما نسبت به خداوند متعال می شود خواهد بود همانطوری که در قرآن کریم پیرامون فلسفه خلقت انسان چنین می خوانیم که (ما خلقت الجن و الانس الا لیعبدون) که در تفاسیر ذیل کلمه لیعبدون اشاره شده که منظور از این کلمه لیعرفون است. که در ادامه نکته ای در این باره یادآور خواهم شد و بحث بیشتر دراین باره را به نوشته های آینده موکول خواهم کرد.

در این مقال قصد دارم که به این دو پرسش که در زیر می آید به اختصار پاسخ کوتاهی دهم تا اینکه فتح البابی شود برای بحث و گفتگوهای بیشتر پیرامون این دو پرسش و پرسش های که در ادامه خواهد آمد وهچنین پرسش هایی که شاید به ذهن شما خوانندگان عزیز بعد از خواندن این مطلب خطور خواهد کرد و یا از قبل در ذهن مبارکتان انباشت شده است.

به همین خاطر امیدوارم که دوستان و خوانندگان عزیز بتوانند با ارائه مطالب و پرسش هایشان ما را در این مهم یاری کنند. و با ارسال ایمیل و دیدگاه؛ غنای بیشتری به آنها بدهند. انشاءالله

علم واقعی چیست؟ و عالمان واقعی چه کسانی هستند؟

علم واقعی علمیست که با عبودیت همراه باشد، زیرا نشانه‏ى علم، عبودیّت است. «ساجداً و قائماً… الّذین یعلمون – ^{زمر آیه ۹}» که بحث بیشتر در این موضوع را به نوشته های آینده حواله می دهیم که بصورت متقن تر و کامل تر به این موضوع خواهیم پرداخت. و در اینجا فقط اشاره ای کردیم برای شروع بحث در این موضوع که منتظر دیدگاه های دوستان هستیم برای ارائه مطلبی کامل تر و جامع تر.

عالمان واقعی چه کسانی هستند؟ عالمان واقعی کسانی هستند که در همه حال به یاد خدا می باشند و ذاکر اویند و این نکته جالب است که درباره ذکر و یاد خدا در اینجا متذکر شویم؛ خداوند برای تکالیفی که بر ذمّه ما قرار داده مثل نماز روزه خمس و زکات حد و مرتبه ای قائل گردیده است ولی برای ذکر و یاد خویش هیچ مرز و حدی را بیان نکرده است و در قرآن کریمش چنین می فرماید: «یا ایها الذین آمنوا ذکروالله ذکرا کثیرا -^{سوره احزاب، آیه۴۲»} و یا در این آیه ذکر و یاد خویش را چنین توصیف می کند «الذین یذکرون الله قیاما و قعودا و علی جنوبهم؛^{سوره آل عمران، آیه۱۹۱»} یعنی ای بنده من شما در هر حالی می توانی مرا یاد کنی بر خلاف ادای تکالیف که دارای محدویت می باشد.

و این یاد خداست که می تواند حضور قلب را برای بنده خالص او به ارمغان آورد و با حضور است که علم حاصل می شود و آن علم کامل تر و جامع تر نورانی بر قلب بنده روحانی نازل می گردد و مصداق این حدیث گرانبها می گردد که «لیس العلم بکثرة الروایه ، انما العلم نور یقذف الله فی القلب من یشاء »؛ دانش به روایت بسیار نیست ، بلکه نوری است که خداوند آن را در دل هر که شایسته آن باشد می اندازد .
چنان که فرمودند : العلم نورٌ و ضیاءٌ یقذفه الله فی قلوب اولیائه ؛ علم نور و روشنایی است که خدا در دل دوستانش می اندازد . در اینجاست که فرق علوم با یکدیگر روشن می شود؛ شاید بعضی از علوم مثل فقه و اصول نور داشته باشند ولی همین علوم می شوند حجاب ظلمانی که در جای خودش بحث خواهد شد ولی علمی که با حضور همراه باشد و افاضه خداوند کریم باشد بر قلب بنده مخلصش، دیگر این علم حجاب برای عالمش نمیشود و او را به وادی ضلالت نخواهد کشاند، پس عالم واقعی کسی است که از حجاب نورانی و ظلمانی خلاصی بافته و همواره یاد و ذکر خدا سرتاسر وجود جسمانی و روحانی او را فرا گرفته است.

بحث را در همین جا به پایان می بریم و در نوشته های آینده به صورت عمیق تر و متقن تر در حواشی آن بحث خواهیم کرد.

و در اطراف این موضوع پرسش های متعددی پیش می آید که در اینجا بصورت فهرست وار به آنها اشاره ای خواهیم کرد و انشاءالله در فرصت دیگر پیرامون این پرسش ها و معنا و مفهوم علم و عالم در قرآن بیشتر خواهم پرداخت؛ البته امیدوارم که دوستان در ادامه بنده حقیر را یاری کنند و در هر چه بهتر ارائه کردن اینگونه مباحث دست مرا بگیرند تا بتوانیم به لطف کریمانه خداوند منان در مسیر روشن و روشنگری گام نهیم و از فیوضات و عنایات خاصه حضرت حقّ بهره مند گردیم. انشاءالله

پرسش های مربوطه

حقیقت علم چیست؟

آیا حقیقت علم مانند حقیت هستی نور و حضور می باشد؟

نور در قرآن به چیزای اطلاق شده است؟

آیا تکلم خدا هم نور است؟

آیا همه علوم نور دارند؟

چرا بعضی از علوم با وجود نورانیشان حجاب برای عالم و کسب کننده آن می شود؟

آیا علم چیزی جزحضوروجود بدون پرده نیست؟

آیا منظور از علم در این آیه (منهُوَ قَانِتٌ آنَاء اللَّیْلِ سَاجِدًا وَقَائِمًا یَحْذَرُ الْآخِرَةَ وَیَرْجُو رَحْمَةَ رَبِّهِ قُلْ هَلْ یَسْتَوِی الَّذِینَ یَعْلَمُونَ وَالَّذِینَ لَا یَعْلَمُونَ إِنَّمَا یَتَذَکَّرُ أُوْلُوا الْأَلْبَابِ– زمر آیه ۹ )همان علمی است که ما در دانشگاه ، مدرسه و یا حوزه فرا می گیریم؟!

آیا هر علمی می تواند انسان را به سر منزل سعادت برساند؟

و قس الی هذا…

با عرض پوزش از خوانندگان عزیز که پرسش ها توالی خاصی نداشتند امیدورام دوستان و خوانندگان ارجمند با ارائه پرسشهای بیشتر و دادن نظم به این مبحث ما را در این راه یاری نمایند. انشاءالله

+ نوشته شده در پنجشنبه سی و یکم فروردین ۱۳۹۱ ساعت 21:37 توسط رضا صانعی |

نماد روسپيگري

..

دوستی از فرنگ برگشته بود ایران. بعد از یکی دو روز رفت تو خیابونای شهر گشتی بزنه و تجدید خاطره کنه. اما یه چیز به شدت اون رو شگفت زده کرده بود:

گفت: یعنی این همه زن روسپی تو خیابونای شهر فراوونه ؟! چقدر وضع مملکت خراب شده !

(ادامه...)

گفتم: اینقدرا هم که تو میگی خراب نیست؛ چرا همچین حرفی میزنی؟

گفت: مثلا این پوتین ها و کفش های پاشنه بلندی که پوشیدن!

گفتم: چه ربطی داره؟

گفت: آخه کفش هایی که این دخترا پوشیدن توی اروپا مخصوص زنای روسپی هستش و این کفش های پاشنه بلند به نوعی معرف کار اونها هست. این پوتین و کفش ها بخاطر ساختاری که دارن منجر به نوعی طرز راه رفتن میشن که چنین تلقی رو در فرد بیننده ایجاد میکنه.

گفتم: آخه این دخترا که خیلی هاشون چنین نیتی ندارن؛ یا بخاطر زیبایی می پوشن یا بخاطر مد !

گفت: اون مردی که ظاهر این دختر رو میبینه کاری به باطنش نداره و نیت و دل پاک اون دختر براش هیچ اهمیتی نداره. قبل از اینکه صحبتی بین اونا رد و بدل شده باشه، تیپ و ظاهر اون دختر پیام خودش رو رسونده …! اصلا خود تولید کننده این کفش و پوتین ها کاربری جنسشون رو با اسمی که روش گذاشتن تعیین کردن.

گفتم: مگه این پوتین ها اسم خاصی دارن؟

گفت: F. U. C. K. me Boots

دیگه حرفی برای گفتن نداشتم و سعی کردم بحثو عوض کنم. فقط دلم از این همه بی فکری و ناآگاهی و البته پاکی دخترای شهر سوخت. پیش خودم گفتم این که فقط یه پوتین خشک و خالیه؛ پس منظور تولید کنندگان این مانتو های تنگ و کوتاه و چسبان و نازک چیه؟ میخوان دخترای مارو به کجا بکشونن؟

منبع:الودود

ادامه نوشته

+ نوشته شده در پنجشنبه سی و یکم فروردین ۱۳۹۱ ساعت 21:34 توسط رضا صانعی |

علی علیه السلام: برای پرستش خدا باید مشورت کنم؟

توسط ذوالقرنین | پست شده در: ۱۳۹۰/۰۸/۲۳ ۱ دیدگاه

سلام به سایت یعلمون خوش آمدید

علی ^{علیه السلام}: برای پرستش خدا باید مشورت کنم؟

توانائی افکار ذهنی علی و یکی شدن زندگیش با زندگی پیامبر (ص) او را در حالی که ده ساله بود قادر کرد مانند یک حکیم فکر کند. او توانست به نتیجه گیری منطقی دست یازد.

فشار اکثریت مکیان در طول ۱۳ سال مانع شده بود که چشمشان به نور اسلام باز شود و مانع بودند از این که پیام خدا به گوش آنان برسد. آن ها نتوانستند افکارشان را آزاد سازند به دلیل اینکه طرز فکرشان اینگونه بود که می گفتند: ما پدران مان را در این راه مشاهده کرده ایم و کارهای آنها را دنبال می کنیم.

تمایل پیمودن راه پدران تعهد عمده در مقابل تغییر مذهب بوده هست. این تمایل باقی ماند و هنوز هم بمانند سدی میان بزرگترین متفکران جامعه غربی و پذیرش آموزش اسلامی بجا مانده است.

امّا علی علیه السلام در دهمین سال از عمر پر برکتش گرایش منطقی (یعنی قبول اسلام) را انتخاب کرد.

در حالیکه حضرت محمد (ص) و حضرت خدیجه ^{سلام الله علیها} نماز می خواندند حضرت علی (ع) وارد اتاقشان شد. او ایستاد تا نماز پیامبر (ص) تمام شد، حضرت امیر المومنین پرسیدند(به چه کسی سجده کردید؟) پیامبر (ص) پاسخ دادند: به خدای واحد که مرا به عنوان پیامبر مأمور کرد و فرمان داد که مردم را به سوی او دعوت کنم، سجده کردیم.

پیامبر (ص) آیاتی از قرآن کریم خواند، سپس پسر عمویش را برای پذیرش اسلام دعوت کرد. علی ^{علیه السلام} مجذوب شده بود. او از پیامبر (ص) خواست که به او فرصت دهد تا با پدرش مشورت کند و آن شب را با هیجان سپری کرد و صبح روز بعد به نزد پیامبر (ص) آمد و ابراز تمایل به اسلام کردند.

او دین و آییینی را که پیامبر (ص) آورده بود را اختیار کرد بدون صواب دید پدرش ابوطالب، دلیلش این بود” خدا بدون مشورت با ابوطالب مرا بوجود آورد چرا من برای پرستش خدا مشورت کنم.[۱]“

این یک بیانیه کوتاهی است. اما خبر از زیادی استقلال فکری، توانائی، عرض عقیده و عمق در ایمان است. این منطقی است که با تناقض وصلت خاصل نشود. علی (ع) پدرش را دوست داشت و باور داشت که یک بچه می بایست اطاعت از پدرش نماید. اما او می دانست که اطاعت از پدرش استبدادی نیست. مشورت او بایستی وقتی باشد که موضوع روشن نباشد. وقتی درستی مدرک احراز می شود، مشورت بی فایده هست. برای حضرت علی (ع) درستی حضرت محمد (ص) مانند روز روشن بود. حالا وظیفه حضرت علی بود که به ندای پیامبر خویش پاسخ گوید، و آن هم پاسخی فوری و او نمی داند پاسخ پدش نسبت به این دین جدید چه خواهد بود؟ آیا ابوطالب آنچه را که فرزندش کوچکش قبول کرده؛ قبول خواهد کرد؟[۲]

ادامه دارد…

_[۱]_{حیات محمد دکتر حسنین هیکل ص ۱۳۸}

_{_[۲]}_{برگرفته شده از کتاب امام علی(ع) برادر محمد (ص) ص ۵۱-۵۲}

ادامه نوشته

+ نوشته شده در پنجشنبه سی و یکم فروردین ۱۳۹۱ ساعت 21:30 توسط رضا صانعی |

کروی بودن زمین و اعجاز آن

توسط ذوالقرنین | پست شده در: ۱۳۹۰/۰۸/۰۱ ۵۷ دیدگاه

سلام به سایت یعلمون خوش آمدید

خداوند زمین را کروی آفریده است و به دور خود به گردش انداخته است

شما در بالا تصویری از زمین را می بینید که کروی بودن و روز و شب در این تصویر به وضوح نمایان است. و خداوند بلند مرتبه در این باره چنین می فرماید: (خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ بِالْحَقِّ یُکَوِّرُ اللَّیْلَ عَلَى النَّهَارِ وَیُکَوِّرُ النَّهَارَ عَلَى اللَّیْلِ وَسَخَّرَ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ کُلٌّ یَجْرِی لِأَجَلٍ مُسَمًّى أَلَا هُوَ الْعَزِیزُ الْغَفَّارُ) [الزمر: ۵]

ترجمه آیه مبارکه:

که آسمانها و زمین را به حق آفریده است، و شب را بر روز و روز را بر شب مى‏گستراند، و خورشید و ماه را رام کرده است، همه تا سرآمدى معین سیر مى‏کنند، هان او پیروزمند آمرزگار است‏ (۵)

و امروز، ما در کروی بودن زمین مانند گذشتگان شک و تردید نداریم چون تصویر واقعی و حقیقی از زمین را مشاهده می کنیم که ما را در کروی بودن آن به یقین می رساند.

ترجمه انگلیسی آیه ۵[سوره زمر ]:

He hath created the heavens and the earth with truth. He maketh night to succeed day, and He maketh day to succeed night, and He constraineth the sun and the moon to give service, each running on for an appointed term. Is not He the Mighty, the Forgiver

آیه کریمه:

خداوند کریم می فرماید: (خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ بِالْحَقِّ یُکَوِّرُ اللَّیْلَ عَلَى النَّهَارِ وَیُکَوِّرُ النَّهَارَ عَلَى اللَّیْلِ وَسَخَّرَ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ کُلٌّ یَجْرِی لِأَجَلٍ مُسَمًّى أَلَا هُوَ الْعَزِیزُ الْغَفَّارُ) [الزمر: ۵].

شرح و تفسیر کوتاهی از آیه:

و در این آیه خداوند با اشاره به کلمه یکور به ما در مورد آفرینش و خلقت خارق العاده زمین و آسمان خبر می دهد.

« یُکَوِّرُ » : می‌پیچد. یعنی خداوند زمین را کروی آفریده است و به دور خود به گردش انداخته است (با حرکت انتقالی و وضعی )، و بر اثر این گردش، قسمتی از کره زمین روز و قسمتی شب است، و گوئی از یک سو نوار سفید بر سیاه، و از سوی دیگر نوار سیاه بر سفید پیچیده می‌شود. چرا که مصدر آن (تکویر ) است که به معنی پیچیدن عمامه و دستار به دور سر است. ( نگا : رعد / ۲؛ لقمان‌ / ۲۹؛ فاطر / ۱۳ )

شناور بودن زمین به مانند توپ در تاریکی فضا

بیان حقیقت علمی :

گردشدگی یا همان کروی بودن؛ زمین را تبدیل به یک حقیقت از حقایق یقینی هستی کرده است. و نشانه این حیقیقی بودن تصویری است که برای نخستین بار در سال ۱۹۶۸ از فضا توسط فضاپیمای آپلو گرفته شده و پس از آن هزاران تصاویر متمایز و زیبا از زمین توسط اشخاص دیگر گرفته شده، و در همه این تصاویر زمین را به مانند توپی شناور در تاریکی ها نشان می دهد.

معجزه بودن آن:

و از خلال این آیه شریفه برای ما روشن می شود، وقتی که خداوند چنین می فرماید: (یُکَوِّرُ اللَّیْلَ عَلَى النَّهَارِ وَیُکَوِّرُ النَّهَارَ عَلَى اللَّیْلِ) وجود نظام کروی که آسان می سازد شب و روز را برای ساکنان زمین و تداخل آن دو با یکدیگر و این اعجاز صورت نمی گرفت مگر با کروی بودن زمین، و این چیزی است که امروزه دانشمندان با عکسهای واقعی که در فضا از زمین گرفته اند؛ این معجزه ثابت می شود.

دلیل بر نبوت پیامبر اسلام از این آیه:

واین پرسش که: اگر محمد^{(صل الله و علیه و آله و سلم )} رسول از جانب خداوند بلند مرتبه نبود چطور می توانست چنین آیه ای را بیاورند؟ (یُکَوِّرُ اللَّیْلَ عَلَى النَّهَارِ وَیُکَوِّرُ النَّهَارَ عَلَى اللَّیْلِ) و چگونه به کروی بودن زمین علم و آگاهی داشتند در حالیکه در آن زمان هیچ کس به کروی بودن زمین اشاره ای نداشته و عکس و سندی هم در این مورد نبوده؟ و این نشانه و دلیلی است بر نبوت پیامبر اکرم اسلام حضرت محمد مصطفی ^{(صل الله و علیه و آله و سلم )}

پیام های این آیه «از تفسیر نور»:

۱- آفرینش هستى امرى تصادفى نیست. «خلق السموات»

۲- هم نظام تشریع حقّ است «انا انزلنا الیک کتاب بالحقّ»(۶) هم نظام تکوین. «خلق السموات و الارض بالحقّ»

۳- او هم خالق است «خَلَق» هم مدبّر است. «یکوّر»

۴- خورشید و ماه دائماً در حرکتند. «کلٌ یجرى»

۵ – حرکات کرات آسمانى زمان‏بندى دارد. «لاجلٍ»

۶- زمان بندى حرکات، حساب شده و معیّن است. «مسّمى‏»

۷- آیه قبل با کلمه‏ى «قهار» پایان یافت و این آیه با کلمه‏ى «غفّار»، تا بیم و امید در کنار هم باشند.

۸ – عفو خدا بر اساس عجز و ضعف نیست بلکه با وجود قدرت مى‏بخشد. «العزیز الغفار»

۹- آفرینش آسمان‏ها و زمین و حرکات ماه و خورشید و در هم پیچیده شدن شب و روز جلوه‏اى از عزّت الهى است. «خَلَق، سَخَّر، یکّورُ، هو العزیز»

در صورتیکه از طرف خوانندگان، نسبت به این مطالب استقبال شود، این موضوعات را بصورت تخصصی تر و جامع تر در پیوست های آینده خواهیم آورد. و سعی می کنیم که نکات غنی و زیبائی را در این زمینه به نگارش در بیاوریم.

ادامه نوشته

+ نوشته شده در پنجشنبه سی و یکم فروردین ۱۳۹۱ ساعت 21:27 توسط رضا صانعی |

درباره شهادت حضرت فاطمه زهرا علیها‌السلام

درباره شهادت حضرت فاطمه زهرا علیها‌السلام

* اقوال مختلفی درباره شهادت حضرت فاطمه زهرا علیها‌السلام نقل شده است، قول معتبر کدام است؟

-در ارتباط با روز شهادت یا فاصله شهادت حضرت زهرا(س) با ارتحال پیغمبر(ص) میان شیعه و سنی، همچنین میان خود شیعیان اختلاف هست. منابع اهل تسنن عموماً این مدت را ۶ ماه پس از ارتحال پیغمبر(ص) نقل می‌کنند و معتقدند که آن حضرت(س) پس از پیامبر(ص) ۶ ماه در قید حیات بودند، در حالی که در منابع شیعه، مشهور دو قول است که یک ۷۵ روز دیگری ۹۵ روز بعد از ارتحال حضرت خاتم صلی الله علیه وآله وسلم هست که بر این مبنا در حقیقت ۱۳ جمادی الاول و ۳ جمادی الثانی را ذکر می‌کنند.

البته بنده شخصاً ضمن احترام به راویان و علمای گذشته و محدثان شیعه این عذر را نمی‌پسندم و نمی‌پذیرم که گفته شده به سبب آنچه که در گذشته نقطه‌گذاری در رسم‌‌الخط مسلمانان وجود نداشته است، «تسع» و «سبع» مشتبهه شده و نمی‌دانند که سالروز شهادت بی بی دو عالم(س) ۷۵ روز بوده یا ۹۵روز پس از رحلت رسول خدا(ص) بوده است!

به طوری که بنده شخصاً معتقدم امر اعتقاد به ولایت اهل‌بیت علیهم‌السلام و آن هم سرور بانوان دو عالم و قرة العین رسول چنان باید برای شیعه و مدعیان پیروی از اهل‌بیت علیهم‌السلام مهم باشد که اصلاً نیازی به کتابت اینها نباشد، باید مردم چنان نسبت به این مسئله به خصوص با شهادت مظلومانه سرور بانوان دو عالم حساس بوده باشند که این را آنچنان به خاطر می‌سپردند که هر سال برای یادآوری چنین مصیبت عظمایی سالروزش را به سوگ می‌نشستند.

لذا اینکه بگوییم در اذهان یک چنین مسئله‌ای و مشکلی به خاطر نبودن نقطه‌گذاری پیش آمده است، عذر پذیرفته نیست و نشان می‌دهد که متاسفانه برخی از گذشتگان، آن اعتقاد راستینی که باید نسبت به مقام اهل بیت(ع) و بزرگداشت آنچه به آن ذوات مقدس مربوط می‌شود، مثل امروز که شیفتگان اهل‌بیت(ع) باور دارند، در گذشته وجود نداشته است، به قول مرحوم دکتر شهیدی شاید هم، سری از اسرار مربوط به حضرت زهرا(س) هست که باید راجع به آن بزرگوار خیلی مسائل ناشناخته بماند، همان‌گونه که راجع به ولادت آن حضرت(س) قول ثابتی نداریم و دقیق نمی‌دانیم ولادت آن حضرت درچه روز و سالی اتفاق افتاده است، آیا قبل از بعثت یا بعد از بعثت و در چه سالی بوده است؟! که قول مشهور بعد از بعثت است.

مورد دیگر در این ارتباط که لازم به آن اشاره شود و دکتر شهیدی مطرح می‌کند، اینکه محل دفن آن حضرت(س) اکنون دقیقاً مشخص نیست، آیا حضرت فاطمه سلام الله علیها در بقیع، خانه خود یا روضه منوره پیغمبر دفن است و همین‌طور سن شهادت ایشان، اینها مواردی است که دکتر شهیدی می‌گوید: «احتمال دارد از اسرار الهی باشد».

مشهور علمای شیعه ۹۵ روز را صحیح می‌دانند

* پس با این اوصاف، قول ۹۵ روز صحیح‌تر است؟

ـ قول ۹۵ روز اکنون به عنوان قول صحیح‌تر پذیرفته شده است، وقتی می‌گویم به سبب اینکه گفته شده رسم‌الخط مشکل داشته و نتوانستند بفهمند این واقعه «سبع» است یا «تسع» که چون آن موقع نقطه گذاشته نمی‌شده و همچنین دندان‌های درشت حروف مشخص نبوده است، اگر ما این را بپذیریم، از نظر ارزش هر دو یکسان هستند، یعنی اینکه ما چه هفت بخوانیم و چه ۹ ارزش آن یکسان است، منتها شاید با توجه به برخی شواهد و قرائن، علمای ما قول دوم را ترجیح دادند و البته برای عرض ارادت ساحت مقدس حضرت زهرا علیها‌السلام هر دو قول را ما بزرگ می‌شماریم و نسبت به ذات مقدس آن حضرت(س) در هر دو قول اظهار سوگ و مصیبت می‌کنیم.

حضرت زهرا(س) به مرگ ظاهری یا بیماری از دنیا نرفته است/ منابع اهل سنت شهادت صدیقه طاهره را تائید می‌کنند

* شبهه‌ای که درباره عروج ملکوتی حضرت صدیقه طاهره(س) مطرح می‌شود این است که ایشان به مرگ طبیعی از دنیا رفتند، لطفا در این خصوص توضیح دهید.

- آنچه واقعاً جای سؤال هست، اینکه مسلمانان اگر ارادت و اعتقاد به ذات مقدس پیامبر عظیم‌الشان اسلام صلی الله علیه وآله وسلم داشته باشد، چه شیعه و چه هر فرقه دیگری باشند و به ذات پیامبر اکرم(ص) اعتقاد و باور داشته باشد، آیا جای سؤال نیست که چرا باید تنها یادگار پیامبر و نوردیده آن حضرت که فرمود او سرور بانوان دو عالم است و بارها فرمودند: «ابنتی فاطمه فإنّها سیدة نساء العالمین مِن الأوّلین و الآخرین» و همچنین احادیثی از پیغمبر (ص) که داریم که می‌فرمایند: «رشد و نمو ظاهری و مادی حضرت صدیقه کبری(س) نسبت به دختران هم سال خود دو برابر بوده است»؛ یعنی مثلاً اگر آن قول معروف را اصل قرار دهیم که حضرت صدیقه طاهره (س) در ۹ سالگی ازدواج کرده است، با این فرمایش پیامبر(ص)، حضرت زهرا(س) در سن ۹ سالگی از نظر ظاهری و مادی معادل دختر ۱۸ ساله زمان خود بوده است.

منابع اهل تسنن سن آن حضرت را در هنگام شهادت ۲۷ و ۲۸ سال گفتند. اگر ما آن را اصل قرار دهیم، این سنی برای بانویی که در اوج طراوت در زمان حیات پدر بوده است و ایشان حداقل به نقل خود اهل تسنن ۶ ماه پس از وجود مقدس پیامبر عظیم‌الشان اسلام در قید حیات نباشد، چرا!؟ آیا دچار بیماری یا دچار مشکلی بوده است، این بیماری اگر وجود داشته، باید سابقه در زمان پیامبر(ص) داشته باشد، در حالی که ما اصلاً یک چنین مسئله‌ای را نمی‌بینیم و این نشان می‌دهد که آن حضرت به دلیل تألمات شدید روحی و جسمی که در وجود نازنینش به وجود آمد، در این فاصله کوتاه بعد از پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله وسلم به لقای الهی پیوست، ما اگر نقل‌هایی که حتی در برخی از منابع اهل تسنن وجود دارد، مانندکتاب «الامامة والسیاسة»، تألیف «ابن قتیبه دینوری» و یا نقل‌هایی که «ابن ابی الحدید» شارح نهج‌الابلاغه آورده است و دیگر منابع اهل تسنن وجود دارد، به وضوح نشان می‌دهد که حضرت صدیقه کبری علیها‌السلام نسبت به حوادث بعد از پیغمبر(ص)، حوادث سیاسی پس از رحلت ایشان و تصاحب و غصب خلافت به شدت ایشان موضع داشتند و متأثر بوده است، نه از باب اینکه چرا خلافت و قدرت از کف همسر او بیرون رفته است، بلکه به سبب آنچه که حضرت(س) مشاهده می‌کرد، تمام تلاش‌ها و زحمات طاقت‌فرسای پیامبر بزرگوار اسلام(ص) با چنین توطئه‌ای به باد می‌رود و اسلام به انحراف کشیده می‌شود و مهم‌ترین اصل اسلام که ولایت اهل‌بیت عصمت و طهارت علیهم‌اسلام برای هدایت بشریت تا پایان تاریخ و پایان جهان است، این گونه مورد حمله قرار می‌گیرد و ولایت از محضر امور خارج می‌شود، لذا مجموع این حوادث آن حضرت(س) را به شدت متألم کرد.

«ابن قتیبه دینوری» نقل می‌کند که حضرت زهرا(س) خانه خود را مأمن کسانی قرار دارد که نسبت به حاکمیت خلیفه اول موضع داشتند و به ولایت و خلافت امیرالمومنین علی علیه‌اسلام پای می‌فشاردند و آنها در خانه حضرت زهرا اجتماع و تحصن کرده بودند و حاضر به بیعت خلیفه نبودند، بعد «ابن قتیبه» می‌گوید که «عمر بن خطاب» به «ابوبکر» گفت تا علی(ع) بیعت نکرده، به سبب جایگاهی که نسبت به پیغمبر(ص) دارد پایه‌های حکومت تو محکم نخواهد شد و لذا باید از علی(ع) بیعت گرفت و خلیفه اول هم موافقت کرد.

حامیان ولایت در خانه فاطمه(س) تحصن کردند/ آتش و تهاجم غاصبان علیه خانه فاطمه(س)

در آغاز ابوبکر، «قنفذ» غلام آزاد شده عمر را فرستاد که به خانه فاطمه(س) برود و به امیرالمومنین علی(ع) بگوید: خلیفه رسول خدا(ص) تو را می‌طلبد، وقتی قنفذ به حضرت علی(ع) پیغام ابوبکر را رساند، امام (ع) در جواب فرمود: «چه زود به رسول خدا(ص) دروغ بستید» و او را باز گرداند. بار دیگر خلیفه به قنفذ گفت به علی بگو: جانشین پیغمبر خدا(ص) تو را می‌طلبد، که حضرت(ع) در پاسخ فرمود: «سبحان الله! چیزی را ادعا کرده است که در حد و اندازه او نیست». بنابراین آن دو تصمیم گرفتند از راهی جز مسالمت وارد عمل شوند.

«ابن قتیبه» می‌نویسد که عمر با گروهی به سوی خانه زهرا(س) حرکت کرد، در حالی که شعله آتشی در دست داشت، مردم به او گفتند: عمر به کجا می‌روی، گفت: این خانه را که محل توطئه خلافت ما شده است، می‌خواهم با اهل آن به آتش بکشم! به او گفتند: ای عمر! در این خانه دختر پیغمبر حضور دارد، گفت: اگر چه او باشد، من این کار را می‌کنم، «ابن قتیبه» می‌گوید: عمر و افرادش خانه فاطمه(س) را محاصره کرد و فریاد برآورد که؛ ای دختر پیامبر(ص)! این افرادی که در خانه‌ات پناه گرفتند، باید بیرون بفرستی تا بیعت کنند و گرنه خانه را به آتش می‌کشم.

استغاثه حضرت زهرا(س) پشت در، دل‌های مهاجمان را به لرزه درآورد/ گروهی از مهاجمان صحنه را ترک کردند

«ابن قتیبه» در ادامه می‌گوید: فاطمه زهرا(س) پشت در‌آمد و فرمود: «ای پسر خطاب! این بود عمل به سفارش رسول خدا(ص) که بعد از من با خاندانم نیکی کنید؟! هنوز کفن پدر من خشک نشده است، با خاندان او این گونه برخورد می‌کنید؟». او گفت: ای دختر پیامبر(ص) می‌دانم که نزد پدرت چه قدر محبوب بودی. اما اگر در را نگشایی تا آنها بیعت کنند، این خانه را آتش می‌زنم و این کار دین پدرت را محکم‌تر می‌کند! حضرت زهرا علیها‌السلام وقتی چنین دیدند، خطاب به پیغمبر عرضه داشتند: «ای پدر! بعد از تو، ما از پسر ابی قحافه و پسر خطاب چه‌ها که ندیدیم» و شروع به استغاثه‌ای کرد که به نقل «ابن قتیبه» چنان دلخراش بود که همان افرادی که آمده بودند، نزدیک بود دل‌هایشان شکافته و جگرهایشان پاره‌پاره شود و به شدت گریستند و عده زیادی از آنها صحنه را ترک کردند، منتها «ابن قتیبه» دیگر نمی‌گوید چگونه!

نقل می‌کند که در خانه باز شد و اینها وارد خانه شدند و بازوان علی(ع) را بستند و او را وارد مسجد کردند تا از او بیعت بگیرند. اما منابع شیعه می‌گویند که عمر بن خطاب تهدید خودش را عملی کرد، در را آتش زد، همین که در مقداری باز شد، آن را با فشار سختی گشود، در حالی که حضرت زهرا(س) پشت در بود و بین در و دیوار این ضربت بر او وارد شد و چون باردار بود، موجب سقط جنین آن حضرت(س) شد و حضرت از هوش رفت و زمانی که به هوش آمد، دید امیر‌المومنان علیه‌السلام را کشان کشان با بازوان بسته به طرف مسجد می‌برند، این بود که خود را با همان حالت زار به امیر‌المومنان (ع) چسباند، لباس او را گرفت و فرمود: «نمی‌گذارم با پسرعمویم این گونه رفتار کنید». به نقلی خود ابن خطاب و به نقلی به دستور او «قنفذ» با غلاف شمشیر به دستان حضرت زدند که دستان مبارکش کبود و قدرت او زائل و دوباره بیهوش شد و امیر‌المومنین (ع) را رها کرد.

فاطمه(س) شمشیر را بالای سر علی(ع) دید، بی‌محابا به سمت قبر پدر رفت/ نفرینی که در سایه دستور ولی اجرا نشد

حضرت علی(ع) را وارد مسجد کرده بودند، در این هنگام حضرت زهرا (س)به هوش می‌آید، این نقل را باز «ابن قتیبه» دارد که وقتی حضرت فاطمه علیهاالسلام دید، شمشیر را بر سر امیر‌المومنان (ع) گرفتند و او را تهدید می‌کنند که اگر بیعت نکند، آن حضرت را گردن خواهند زد، فرمود: «دست از پسر عمویم بردارید که به خدا سوگند که اگر او را رها نکنید، به سوی قبر پیامبر(ص) می‌روم و در حق شما نفرین خواهم کرد»، معطل هم نشد و به سوی قبر مطهر پیغمبر(ص) رفت، امیرالمومنین(ع) که چنین صحنه‌ای را دید، به سلمان فرمود: «سلمان برو، جلوی ایشان را بگیر که اگر نفرین کند، خدا عذابی خواهد فرستاد که دیگر کسی روی زمین باقی نخواهد ماند!».

سلمان آمد تا مانع حضرت(س) شود، عرض کرد: شما پدرتان رحمة للعالمین بود، نفرین نکنید، فرمود: «ای سلمان! بگذار دادم را از این بیدادگران بگیرم»، سلمان عرض کرد: این گفته من نیست، این فرموده امیر‌المومنین است. لذا تا حضرت صدیقه طاهره (س) شنید امیر‌المومنین دستور داده است، فرمود: «چون او فرمان داده است، من اطاعت می‌کنم و شکیبایی می‌ورزم و از خدا فقط می‌خواهم که بین ما و آنها داوری کند».

علی(ع) بعد از شهادت فاطمه(س) بیعت را به خاطر مصالح اسلام پذیرفت

«ابن قتیبه» می‌گوید: ابوبکر وقتی این صحنه را دید، به شدت منقلب و منفعل شد و گفت: دست از علی(ع) بردارید که ما او را مجبور به بیعت نمی‌کنیم، این جا بود که شمشیر را از سر ایشان برداشتند و امیر‌المومنین(ع) و حضرت فاطمه(س) به خانه بازگشتند، البته برخی از نقل‌ها این است که در همان جلسه ابوبکر جلو آمد و دست خود را به دست حضرت (ع) زد و این طور جلوه دادند که امام علی (ع) بیعت کرده است، اما ظاهراً نقل صحیح این است که امام علی (ع) در آنجا بیعت نکرد و حضرت (ع) به خانه رفت و به نقل اکثر منابع اهل تسنن تا حضرت زهرا (س) در قید حیات بود، امیر‌المومنین (ع) بیعت نکرد و پس از رحلت آن حضرت(س) بیعت کرد.

البته عده‌ای در نهایت بی‌معرفتی می‌گویند: علی (ع) پشتوانه‌اش زهرا(س) بود و چون او را از دست داد، احساس کرد که هیچ پشتوانه‌ای ندارد و مجبور شد بیعت کند، اما قضیه صحیح این است که امیر‌المومنین چون دستگاه غاصب خلافت را قبول نداشت، به عنوان اعتراض خاندان پیامبر (ص) بیعت نکرد و این عدم بیعت تا حضرت زهرا (س) در قید حیات بود، ادامه داشت، منتها وقتی مشاهده فرمود که جریان ارتداد در عالم اسلام پدید آمده و مدعیان دروغین نبوت قصد هجوم به مدینه و نابودی دارالاسلام را دارند، برای اینکه خیال خلیفه از جانب حضرت آسوده بوده و بداند ایشان فعالیتی ضد او نخواهد داشت، به خلیفه اول پیام داد تا به منزل آمده و از حضرت بیعت بگیرد، پس امام علی (ع) برای ایستادگی برابر جریان مرتدین و از بین بردن اقتدار آنها و برای حفظ اصل و اساس اسلام، مجبور به بیعت با خلیفه نخست شد، لذا علاوه بر حضور در نمازها، جاهایی که خلیفه دچار مشکل شده و حیران می‌ماند و از او درخواست کمک می‌کرد، هدایت و راهنمایی خویش را از او دریغ نمی‌داشت، در واقع برای حفظ مصالح اسلام، خلیفه وقت را یاری می‌فرمود.

فاطمه زهرا(س) غاصبان خلافت را بایکوت کرد

منتها همین «ابن قتیبه» بعد از آن حوادثی که پدید آمد، نقل می‌کند که حضرت زهرا (س) با وجود قضایای فدک و برخوردی که صورت گرفت، خلیفه را تحریم کرده بود و با او سخن نمی‌گفت که به اصطلاح امروز بایکوت کرده بود و حتی اگر سلام هم می‌کردند، جواب سلام آنها را نمی‌داد تا اینکه خبر رسید، دختر پیغمبر در بستر بیماری است و عنقریب از دنیا خواهد رفت، لذا مردم مدینه ابتدا زنان انصار، بعد مردانشان، بعد مهاجرین آمدند که در حقیقت هم عیادت و هم وداع با حضرت زهرا می‌کردند، به طوری که کسی جز خلفای اول و دوم نماند، اینها دیدند که به زودی دختر پیغمبر(ص) از دنیا خواهد رفت و اگر به عیادت ایشان نروند، مشکل پدید خواهد آمد و برای اعتبار و حیثیت‌شان سخت خواهد بود و چون حضرت زهرا (س) آنها را تحریم کرده بودند و اجازه ورود به آنها نمی‌داد، امیرالمومنین علیه‌السلام را در فشار قرار دادند که برای آنها از حضرت زهرا(س) اذن ورود بگیرند و امیر‌المومنان(ع) مقاومت می‌کردند تا اینکه حضرت صدیقه کبری علیها‌السلام متوجه شدند که امام علی (ع) در فشار است و لذا جمله عجیبی دارد و این نشان از اوج ولایت مداری سرور بانوان دو عالم دارد که حضرت زهرا(س) به امیر‌المومنان(ع) عرض کرد: «خانه، خانه تو است و من هم کنیز تو هستم و اختیار با شماست»، یعنی به اینها اجازه بدهید بیایند و حضرت هم اجازه داد و اینها وارد شدند.

باز «ابن قتیبه» نقل می‌کند که آنها سلام کردند، حضرت زهرا(س) که به علت صدمات جسمی و روحی بستری بودند، جواب سلام آنها را نداد و روی مبارکش را برگرداند. خلیفه اول از اقداماتی که کرده بود، شروع به عذرخواهی کرد، حضرت(س) پاسخ آنها را نداد و در حقیقت بدون آنکه به آنها نگاه کند فرمود: «من هر دوی شما را قسم می‌دهم که به خدا که آیا این کلام را از پدرم(ص) نشنیدید که فرمود؛ فاطمه پاره تن من است و هر کس او را بیازارد، من را آزرده است و هر کس مرا بیازارد، خدا را آزرده است»، هر دو تصدیق کردند که این کلام را از رسول خدا (ص)شنیدند، حضرت(س) وقتی این اقرار را از آنها گرفت، دستان مبارکش را به آسمان بلند کرد و به خدا عرضه داشت: «خدایا اینها به شدت مرا آزردند و بدین ترتیب رسول تو و تو را آزردند و من از اینها نخواهم گذشت تا در روز قیامت در کنار پدرم از اینها دادخواهی کنم» که ابوبکر به شدت از این سخن حضرت(س) منقلب شد و تعادل خود را از دست داد و به هم ریخت، اما خلیفه دوم به او گفت: شایسته نیست خلیفه رسول خدا از سخنان یک زن این‌گونه منقلب و منفعل شود، ما وظیفه دیدار و عیادت از یک بیماری را داشتیم که انجام دادیم! دست وی را گرفت و از خانه بیرون رفت و عجیب این است که «ابن قتیبه دینوری» از علمای برجسته اهل تسنن در کتابش برخی از منابع و مصادر قدیمی تاریخ اسلام آورده است که آنها اشاره می‌کنند، چند روز بعد از این واقعه هم حضرت صدیقه کبری علیها‌السلام جان به جان آفرین تسلیم کرد.

حضرت فاطمه(س) نخستین شهید راه ولایت است/ فاطمه(س) با اینکه زن است، مظهر ولایتمداری و ایثارگری است

* اشاره داشتید که برگزاری مراسم ایام فاطمیه و روزهایی که مردم در شهادت دردانه پیامبر اعظم(ص) به سوگ می‌نشینند، شاید سری از اسرار باشد تا یاد و نام بی بی دو عالم علیها‌السلام همواره زنده نگه داشته شود. چرا علما همواره در تکریم و بزرگداشت سالروز شهادت حضرت فاطمه(س) تاکید دارند و آن را جزو شعائر اسلامی می‌دانند؟

- حضرت زهرا سلام الله علیها مقامی آنچنان رفیع دارد، به طوری که تنها کسی است که رسول خدا(ص) و سرآمد خلقت، در عمر مبارک‌شان دست ایشان را بوسیده و آن حضرت(س) را می‌بوئیدند و می‌فرمود: «من از فاطمه بوی بهشت را استشمام می‌کنم»، همین طور پیغمبر(ص) در برابر او به قامت بر می‌خواست و به استقبال او جلو می‌رفت و صبر نمی‌کرد که حضرت زهرا(س) به او برسد، خود به سوی او می‌رفت، این حرکت از پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم راجع به هیچ کس نداریم، نه از باب اینکه ایشان فرزند پیغمبر(ص) بود و یا یک عاطفه پدری به فرزند داشته باشد، خیر! پیغمبر فرزندان دیگری هم داشت، راجع به هیچ کدام از آنها چنین نکرده بود، این به سبب مقام عظیم حضرت صدیقه کبری (س) است.

حتی علمای شیعه اختلاف دارند که مقام آن حضرت(س) برتر است یا مقام امیر‌المومنین(ع) و برخی معتقدند که فقط بعد «ولایت» امیر‌المومنان علیه‌السلام از ایشان برتری دارد؛ یعنی چون امیر‌المومنین(ع) ولی خدا، پس از پیغمبر(ص) بر خلایق است، از این جهت به حضرت زهرا(ع) ولایت دارد و فقط برتری از این باب است، لذا شخصیت بسیار بزرگواری است که از همه ائمه مقامش بالاتر و ‌ام الائمه و اولین شهید راه ولایت است، باید گفت در حضرت زهرا(س) یک ویژگی خاص وجود دارد که آن حضرت را به تمام معصومین و تمام شخصیت‌های عظیم‌الشأن بی‌نظیر کرده است و آن با وجود اینکه آن حضرت (س)، زن هست و از زنان تکالیفی همچون مردان خاسته نشده است، اما مظهر ایثار و ولایت‌مداری .

از دیدگاه حضرت زهرا (س) بهترین زنان کسانی هستند که مردان نامحرم آنها را نبینند و او نیز مردان نامحرم را نبیند -که این دیدگاه پیغمبر هم هست- یک چنین جایگاهی یک زن مسلمان دارد که برترین آنها خود حضرت فاطمه سلام الله علیهاست، اما در آنجایی که پای دفاع از ولایت به پیش می‌آید، در جمع نامحرمان نامرد که با بی‌تفاوتی نظاره‌گر غصب خلافت و کنار زدن ولی خدا بودند، آن چنان خطابه‌ای را در دفاع از ولایت بیان می‌کند که تاریخ را متحیر کرده است، لذا از این جهت آن بزرگوار مظهر ولایتمداری و ایثارگری است و آن هم به عنوان نخستین کس در این عرصه وارد شد و از جان مبارک خود هم مایه گذاشت، یک ویژگی استثنایی دارد که باید شهامت آن حضرت و علل شهادت آن حضرت به خوبی دریابیم و بزرگ بداریم و با الگوگیری از الگوی بی‌نظیر بشریت، بتوانیم به سیره آن حضرت(س) عمل کنیم.

ادامه نوشته

+ نوشته شده در پنجشنبه سی و یکم فروردین ۱۳۹۱ ساعت 21:10 توسط رضا صانعی |

اَلسَّلامُ عَلَيْكِ اَيَّتُها الصِديقَةُ الشَّهيدَهُ»

اَلسَّلامُ عَلَيْكِ اَيَّتُها الصِديقَةُ الشَّهيدَهُ»

ما زير لواي سرخ عاشورائيـم تا خيمه ي سبز مهدوي مي آئيم

از فاطميه به كربلا وصل شديم ما لشكريان مكتـب الزهرائيم

+ نوشته شده در پنجشنبه سی و یکم فروردین ۱۳۹۱ ساعت 21:8 توسط رضا صانعی |

شعر فاطمي

درين شب ها ز بس چشم انتظارى مى برد زهرا

پناه از شدّت غم ها، به زارى مى برد زهرا!

ز چشم اشكبار خود، نه تنها از منِ بى دل

كه صبر و طاقت از ابر بهارى مى برد زهرا

اگر پشت فلك خم شد چه غم؟! بار امانت را

به هجده سالگى با بردبارى مى برد زهرا

زيارت مى كند قبر پيمبر را به تنهايى

بر آن تربت گلاب از اشكِ جارى مى برد زهرا

همه روزش اگر با رنج و غم طى مى شود، امّا

همه شب لذّت از شب زنده دارى مى برد زهرا

نهال آرزويش را شكستند و، يقين دارم

به زير گِل، هزار امّيدوارى مى برد زهرا

اگرچه پهلويش بشكسته، در هر حال زينب را

به دانشگاه صبر و پايدارى مى برد زهرا

شنيد از غنچه نشكفته اش فرياد يا محسن!

جنايت كرده گلچين، شرمسارى مى برد زهرا

به باغ خاطرش چون ياد محسن زنده مى گردد

قرار از قلب من با بى قرارى مى برد زهرا

به هر صورت كه از من رخ بپوشد، باز مى دانم

كه از اين خانه با خود يادگارى مى برد زهرا

ادامه نوشته

+ نوشته شده در پنجشنبه سی و یکم فروردین ۱۳۹۱ ساعت 21:6 توسط رضا صانعی |